index    huis    bezitsverzekering   mariene   aansprakijkheid

Arbeiders compensatie verzekering

 arbeiders de compensatie verzekering, soms genoemd industriële verwondingsverzekering, compenseert arbeiders verliezen die als resultaat van beroepsverwondingen worden opgelopen. De betalingen worden verricht ongeacht achteloosheid. Het programma van voordelen die omhoog de compensatie maken wordt bepaald door statuut.

 Het toepassingsgebied van de wetten van de werkgelegenheidsverwonding, dat oorspronkelijk tot personen in vormen van werkgelegenheid erkend wordt beperkt zoals gevaarlijk, als resultaat van het associëren van het recht op compensatie met het bestaan van een contract van de dienst, is geleidelijk aan uitgebreid tot administratieve werkgelegenheid. Niettemin, gaat de grote uitzondering van landbouwwerknemers in sommige landen van de Derde wereld, Canada, veel verder van de Verenigde Staten, en de landen van Oost-Europa. Andere klassen van uitzondering zijn werknemers in zeer kleine ondernemingen en binnenlandse bedienden. De uitsluiting van werknemers met middenklassesalarissen duurt voor een deel van het vroegere Britse Imperium voort. In een paar landen, worden de werkende werkgevers toegelaten om evenals hun werknemers te verzekeren.

 Het begrip van werkgelegenheidsverwonding was aanvankelijk beperkt tot verwondingen van toevallige oorsprong, maar tijdens de 20ste eeuw werd het uitgebreid om beroepsziekten in stijgend aantal te omvatten. Om de arbeider het recht te geven om te profiteren, moet zich het ongeval tijdens werkgelegenheid voordoen, en vele wetten vereisen ook dat het ongeval op één of andere manier worden veroorzaakt door de werkgelegenheid; nochtans, schijnt de tendens om naar het goedkeuren van de vroegere voorwaarde te zijn voldoende. Na de Duitse wet van 1925, omvatten zowat 30 landen ongevallen die zich op de manier aan en van het werk voordoen. Verwondingen toe te schrijven aan employee' s het opzettelijke wangedrag is over het algemeen uitgesloten. De beroepsziekten worden behandeld in zekere mate door vrijwel alle nationale wetten.

Klassen van voordelen

 Vier klassen van voordelen worden verstrekt door verplichte verzekering, en, behalve voor bepaalde ziekten, wordt een recht op hen verworven zonder enige kwalificerende periode van vorige werkgelegenheid. Eerst is een medisch voordeel, dat al noodzakelijke behandeling en levering van kunstmatige lidmaten omvat. Als zijn duur beperkt is, zal het maximum waarschijnlijk één jaar zijn. Tweede is een tijdelijk onvermogenvoordeel, dat duurt zolang het medische voordeel behalve dat een wachtende periode van een paar dagen vaak worden voorgeschreven. Het voordeel vari�ërt van land tot land, zich uitstrekt van 50 percent van employee' s loon aan 100 percenten; de gemeenschappelijkste voordelen zijn 66 2/3 percenten en 75 percenten. Het derde is een permanent onvermogenvoordeel, dat, tenzij de graad zeer klein is, waarbij een stuksom wordt betaald, de vorm van een pensioen aanneemt. Als het onvermogen totaal is, is het pensioen gewoonlijk gelijk aan het tijdelijke onvermogenvoordeel. Als het onvermogen gedeeltelijk is, is het pensioen proportioneel kleiner. In zowat 60 landen wordt een extra pensioen verleend als het slachtoffer constante opkomst nodig heeft. In gevallen van dood, worden de pensioenen verstrekt aan de weduwe (of ongeldige weduwnaar) en minder belangrijke kinderen, en, als het maximumtotaal niet dan is bereikt, andere kunnen dependents kleine pensioenen ontvangen. Het maximum is het zelfde als voor totaal onvermogen

 In een groeiend aantal industrielanden (Oostenrijk, Frankrijk, Duitsland, Ierland, Israël, Nederland, en Zwitserland) het vierde type van voordeel-systematische regelingen voor het omscholen en rehabilitatie van ernstig verwond wordt persoon-verstrekt, en de werkgevers kunnen zelfs werkgelegenheid aan dergelijke personen moeten verstrekken.

De verzekering van de de werkgelegenheidsverwonding van de financiering en van het beheer

 Bijna worden alle systemen van de verzekering van de werkgelegenheidsverwonding gefinancierd door employers' bijdragen uitsluitend, en in bijna al deze systemen de bijdrage aan het risico dat door de klasse van activiteit wordt vertegenwoordigd evenredig is waarin de werkgever bezet is. Gewoonlijk past de verzekeringsinstelling de bijdrage individueel aan de ongevallenervaring van de onderneming of aan om het even welke speciale preventieve maatregelen aan het kan getroffen hebben. Enerzijds, hoofdzakelijk voor eenvoud, maar misschien om de fundamentele maar gevaarlijke industrieën gedeeltelijk te subsidiëren, is een eenvormig bijdragetarief voor alle klassen van activiteit gevestigd in verscheidene landen.

De sociale verzekering tegen werkgelegenheidsverwonding, tegenover andere risico's, is in de meeste landen die door instellingen onder het gezamenlijke beheer van werkgevers en werknemers en vaak van regeringsvertegenwoordigers eveneens worden beheerd; in Oost-Europa, echter, wordt het beleid toevertrouwd aan vakbonden. De geschillen worden geregeld door arbitrale organen zonder toevlucht aan de hoven.

In de Verenigde Staten kan een werkgever de bepalingen van het meeste arbeiders naleven; compensatie wetten op drie manieren: door een privé arbeiders te kopen; compensatie en werkgeversaansprakelijkheidspolis van een commerciële verzekeraar, door dekking door een opstelling van het staatsfonds te kopen met deze bedoeling, of door reserves terzijde te leggen voldoende om de risico's in kwestie te dekken. Het meeste arbeiders de compensatie voordelen worden gefinancierd door de eerste twee methodes.

 De wetten van de staat in de Verenigde Staten zijn niet eenvormig met betrekking tot het bedrag van de monetaire compensatie of de tijdsduur waarvoor de inkomensbetalingen worden verricht. Bijvoorbeeld, slechts over geeft de helft van de staten de voordelen van het leveninkomen voor beroepsverwondingen. In anderen is er een statutaire beperking van tussen 400 en 500 weken betalingen. Opnieuw, verstrekken de meeste staten het liquideren schade voor een verwonding die is permanent maar totaal niet de arbeider, zoals het verlies van een arm of een been onbekwaam maakt. De grootte van deze het liquideren schade vari�ërt zeer. De meeste staatswetten leveren ook volledige medische voordelen, met inbegrip van rehabilitatieuitgaven, en survivors' op; voordelen in het geval van worker' s dood.

Kosten

Na de publicatie in de vroege jaren '70 van ongeveer 40 studies die ontoereikendheid in arbeiders openbaren; de compensatie in de Verenigde Staten, de meeste staten ging wetten over die het aantal omvatte arbeiders verhogen, wekelijkse voordelen opheffen om 66 2/3 percent van het gemiddelde wekelijkse loon te evenaren of te overschrijden, en andere verbeteringen maken. De compensabele eisen omvatten nu die die rugpijn, spanning, en hartvoorwaarden traceable aan arbeidsvoorwaarden impliceren. Vele eisen impliceren ook hofproces, dat zeer regelingskosten overdrijft. Voor werkgevers, hebben deze en andere factoren de gemiddelde kosten van voordelen van minder dan 1 percent van lonen vóór 1960 tot 2.3 percenten in 1992 verhoogd.